Sözlükte suhh kökünden gelen sıhhat “sağlıklı ve sağlam olmak, hastalıktan kurtulmak” demektir. Terim olarak asıl yeri fıkıh usulüdür: orada “bir ibadet veya hukukî işlemin rükün ve şartlarını taşıması sebebiyle geçerli olması”nı ifade eder ve karşıtları fesad ile butlândır.
Hadis ilminde sıhhat, müstakil bir ıstılah olmaktan çok sahîh teriminin masdarıdır: bir hadisin sahîh olma niteliğini anlatır. İşlevsel kullanımı “sıhhat şartları” terkibindedir — bunlar sahîh hadisin tanımındaki beş şarttır: râvilerin adâleti, râvilerin zabtı, senedin muttasıl olması, hadisin şâz olmaması ve muallel olmaması. “Sahîh li-zâtihî” de “sıhhat şartlarının kendisinde toplandığı hadis” diye tanımlanır.
Hadis Atlası’nda her rivayetin yanında görünen sıhhat rozeti bu ölçeğin uygulanmış hâlidir ve üç değer alır: sahîh, hasen, zayîf. Rozetin neye dayandığı ve bilinen sınırları Hakkında sayfasında ayrıca açıklanır.