Asıl metin · Müslim · İman · 174

Bize Ebû Bekir b. Ebî Şeybe rivâyet etti. (Dedi ki) : Bize Ebû'l-Ahvas, Ebû Hasîn'den, o da Ebû Sâlih'den, o da Ebû Hüreyre'den naklen rivâyet eyledi. Ebû Hüreyre şöyle dedi; Resûlüllah (sallallahü aleyhi ve sellem) : «Her kim Allah'a ve son güne îmân ediyorsa komşusuna eziyyet etmesin! Her kim Allah'a ve son güne îmân ediyorsa misafirine İkramda bulunsun! Her kim Allah'a ve son güne imân ediyorsa ya hayır söylesin ya sussun!» buyurdular. İbaresi Müslim 'in asıl nüshalarında böyle ise de Müslim 'den başkaları onu: şeklinde rivâyet etmişlerdir. Her iki rivâyet de şahindir. Yâ'nın hazfîyle kelime zâten «Eziyyet etmesin.» ma'nasına nehî olur. Ya'nın isbâtıyla ise: «Eziyyet etmez» ma'nasına haber olursa da maksad yine nehîdir; ve eziyet etmesin. » demekden daha beliğdir. Nitekim: «Anneler çocuklarını tam iki sene emzirirler...» âyet-i kerimesi ve emsali de böyledirler.

Bu kayıttaki metin

Bize İshâk b. İbrahim rivâyet etti. (Dedi ki) : Bize İsâ b. Yunus, A'meş'den, o da Ebû Sâlih'den,'o da Ebû Hüreyre'den naklen haber verdi. Ebû Hüreyre: Resûlüllah (sallallahü aleyhi ve sellem) buyurdu ki diyerek Ebû Hasın hadisi gibi rivâyette bulunmuş; ancak (Komşusuna eziyyet etmesin yerine: «Komşusuna iyilik etsin.» demiş.

Çeviri kaynağı: islamilimleri.com