حَدَّثَنِي يُونُسُ بْنُ عَبْدِ الأَعْلَى الصَّدَفِيُّ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي عَمْرُو، بْنُ الْحَارِثِ عَنْ سَعِيدِ بْنِ أَبِي هِلاَلٍ، عَنْ عَوْنِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ ابْنَ مَسْعُودٍ، قَالَ مَا كَانَ بَيْنَ إِسْلاَمِنَا وَبَيْنَ أَنْ عَاتَبَنَا اللَّهُ بِهَذِهِ الآيَةِ { أَلَمْ يَأْنِ لِلَّذِينَ آمَنُوا أَنْ تَخْشَعَ قُلُوبُهُمْ لِذِكْرِ اللَّهِ} إِلاَّ أَرْبَعُ سِنِينَ .
Türkçe Çeviri
Bana Yûnus b. Abdİ’l-A'la Es-Sadefî rivâyet etti. (Dedi ki) : Bize Abdullah b. Vehb haber verdi. (Dedi ki) : Bana Amr b. Haris, Saîd b. Ebi Hilâl'den, o da Avn b. Abdillah'dan, o da babasından naklen haber verdi ki, İbn Mes'ud Şöyle dedi: Bizim müslüman oluşumuz ve Allahü teâlâ’nın bizi şu: "İman edenler için, kalblerinin Zikrullah'a yatışması zamanı gelmedi mİ?" âyetiyle muaheze buyurması arasında ancak dört sene vardır. Bu âyet-i kerîme bir rivâyete göre ashâb-ı kirâm birbirlerine şaka yapmakta ileri gittikleri vakit nâzil olmuştur. Diğer bir kavle göre Medîne'ye yerleşen ashabın sihhatları bozulmuş, maişet hususunda sıkıntıya duçar olmuşlar, bu sebeple hallerinde biraz gevşeklik görülmüştü. Bu âyet onları muaheze için inmiştir.
Çeviri kaynağı: islamilimleri.com