Asıl metin · Müslim · Av, Kesim ve Yenilecek Hayvanlar · 5053

Bize Ebû Bekr b. Ebî Şeybe de rivâyet etti. (Dedi ki) : Bize İsmail b. Uleyye, Eyyûb'dan, o da Saîd b. Cübeyr'den naklen rivâyet etti ki; Abdullah b. Mugaffel'e bir yakını taş atmış, o da kendisini menetmiş ve: — Şüphesiz Resûlüllah (sallallahü aleyhi ve sellem) taş atmaktan menetmiş ve: «Bu taşlar ne bir av avlar, ne düşman bozar, lâkin bunlar dişi kırar ve gözü çıkarır.» buyurmuştur demiş. Fakat yakını taş atmayı tekrarlamış, o da: — Ben sana Resûlüllah (sallallahü aleyhi ve sellem) 'in bundan nehiy buyurduğunu anlatıyorum; sonra sen (yine) taş atıyorsun! Seninle ebediyyen konuşmam! demiş.

Bu kayıttaki metin

{…} Bize bu hadisi İbni Ebî Ömer de rivayet etti. (Dediki) ; Bize Sekafî, Eyyûb'dan bu isnad ile bu hadîsin benzerini rivayet etti. izah: Bu hadîsi Buhârî «Zebâih» bahsinde; Nesâi «Diyât'da tahric etmişlerdir. Hazf: Ufak taş veya çekirdek gibi şeyleri elin baş parmağı ile şehadet parmağının arasına alarak atmaktır. Bundan hiç bir fayda hasıl olmadığı, bilâkis zararından korkulduğu için yasak edilmiştir. Hadîs-i Şerîfte taş atmanın hiç bir fayda temin etmediği «Çünkü o ne düşmanı bozguna uğratır, ne de avı öldürür» cümleleriyle beyan buyurulmuştur. Bu babda ufak taşa benzeyen şeyler de taş hükmündedir